1ea03b38194781b68fc7762250023343

Voor al uw speelgoed, games en genderrollen

Zoals de opmerkelijke lezer onder u in een vorig bericht heeft opgevangen, bracht een namiddag shoppen me op een bepaald moment bij Bart Smit. Ik zocht er een Sinterklaascadeautje voor mijn kleine broer. Niet eenvoudig. Het aanbod is gigantisch en je weet niet altijd waar je die koters mee kunt plezieren. Wel, Bart Smit doet zijn uiterste best om de keuze makkelijker te maken. Godzijdank word je er door de indeling van de winkel van weerhouden catastrofale fouten te begaan. U bent niet helemaal mee? Sta mij toe:

 

16195360_10209367011705426_4151555104845439826_n

Voilà. Speelgoed mooi opgedeeld volgens geslacht. Een roze rek vol poppen voor de meisjes en een jongensafdeling die vooral uit Star Wars-spulletjes bestaat. Oeps. Ik heb zelf een sprekende Darth Vader in huis en mijn D-cup doet er wellicht geen twijfel over bestaan: ik ben wel degelijk een meisje. Wat moet ik nu? Wat bezielde me om te denken dat ik, niet-penisbezitter, me bezig kon houden met zoiets stoers en mannelijks als Star Wars? Bovendien hoop ik van harte dat die man links op de foto met een geldige reden in de meisjesafdeling rondhangt en die Barbie voor een vrouwelijk familielid koopt. U moest zich schamen, meneer. Foei!

Enjoy your stereotypical meal

Toen mijn mini-identiteitscrisis voorbij was en ik mijn Darth Vader bij het groot huisvuil had gezet, besefte ik dat het niet alleen de mensen achter Bart Smit zijn die krediet verdienen. Zowat iedere degelijke speelgoedwinkel is zodanig begaan met onze genderidentiteit dat ze het hun persoonlijke missie vinden ons op het rechte pad te houden. Ook een woordje van dank aan McDonalds, dat geen enkele Happy Meal over de toonbank laat gaan zonder eerst te checken of “het een cadeautje voor een jongen, of voor een meisje is?” Kan je je voorstellen dat je vijfjarige dochter opeens een autootje uit die doos haalt? Of erger, dat je zoon een roze zonnebril uit zijn box vist? Bij het idee alleen al loopt er spontaan een rilling over mijn rug. Brrr.

Ok, even in alle ernst nu: wat is hier eigenlijk de bedoeling van? Waarom vinden we het zo ongelooflijk belangrijk om kinderen al van kleins af aan in de hokjes “sterke, stoere jongen” of “lief, schattig meisje” te duwen? Want een meisje kan geen stormtrooper willen voor Kerst en het is ondenkbaar dat zoonlief liever met een Barbie speelt dan met soldaten?

BREAKING: Speelgoed blijkt geslachtloos

Ja, misschien neigen meisjes eerder naar roze of naar poppen en jongens meer naar auto’s, maar volgens research gebeurt dat pas nadat een kind beseft tot welk geslacht hij of zij behoort en welke speeltjes daarbij horen. Een baby heeft geen enkele voorkeur wat speelgoed betreft. Een jongen vindt poppen dus meestal stom omdat hij heeft aangeleerd dat hij dat als jongen moet vinden.

Bovendien las ik recent nog in The Guardian dat speelgoed kinderen verschillende dingen aanleert. Zo helpt met poppen spelen om empathie te ontwikkelen, terwijl bouwpakketten er dan weer voor zorgen dat zoon of dochter een beter ruimtelijk inzicht krijgt. Allebei zaken die in de toekomst mooi meegenomen zijn, toch? Waarom zou je je kind één van beide ontzeggen?

Zijn er sterke, normale jongens in de zaal?

Ik ben geen fan van het idee kinderen “roze” of “blauw” op te voeden. Vanaf de leeftijd van anderhalf jaar begint een kind zich bewust te worden van zijn of haar geslacht en van wat dat betekent. Zulke verdelingen in speelgoedwinkels leiden ertoe, in combinatie met invloed van ouders en andere kindjes, dat er een heel zwart-witte beleving ontstaat van wat normaal is en wat niet.

Wie niet “normaal” is, krijgt het dan hard te verduren. Ik ken een jongetje dat fan is van K3 en voor carnaval verkleed ging als Hanne. Zowel de andere ouders als de klasgenootjes lachten het ventje uit. Zoiets vind ik hartverscheurend. Het is voor jongens ook nog steeds minder oké is om iets “meisjesachtigs” te doen, dan omgekeerd. Een kleine meid die verkleed wil gaan als Cristiano Ronaldo is stoer. Een jongen die een kleedje wil zoals de meisjes van K3, is een drama.

Hadden die ouders hun zoon gewoon als Spiderman naar school moeten sturen zodat hij niet het mikpunt van spot zou zijn? Het zal alleszins een verleidelijker idee zijn geweest, maar ik vind niet dat die mensen hun kind moeten beletten te dragen wat ie wil omdat er andere kinderen zijn opgevoed met het idee dat het oké is een klasgenootje voor zoiets met de vinger te wijzen. Zoals K3 zelf zingt: “Wie beslist wat goed is en wat fout? Wie zegt meisje lief, draag roze alsjeblief?” Uw plaatselijke speelgoedwinkel, zo blijkt.

Eih, da’s voor meisjes

“We willen er geen homo/lesbienne van maken hé.” Iets wat ik ouders vaak hoor zeggen wanneer hun kind in contact komt met iets wat -volgens de algemene normen- niet bij hun geslacht past. Nu wil ik mezelf absoluut niet voordoen als expert op het gebied van geaardheid, maar ik betwijfel ten zeerste dat iemands seksuele voorkeur bepaald wordt door het speelgoed dat hen als kind wordt gepresenteerd.

Toen mijn jongste broertje enkele jaren geleden mijn collectie prinsessenkleedjes ontdekte, wilde hij die allemaal passen en deed hij zich maar al te graag voor als Assepoester of Belle. Maar toen we onlangs in Disneyland Parijs waren, weigerde hij in de attractie van Sneeuwwitje te gaan omdat dat “voor meisjes was”. (Zoals iedereen die al ooit een ritje in die wagentjes maakte kan beamen, is die attractie scary as fuck. Ik ben er dus vrij zeker van dat onze stoere kerel gewoon hartstikke bang was. Tssss, en dat van een meisjesding.)

Mijn 16-jarige broer had als kleuter eens een rode handtasje gevonden waar hij wekenlang mee heeft lopen paraderen. De twee waren onafscheidelijk. Vandaag is het een jongeman die geen sneakers met een gouden logootje wil dragen omdat dat “gay” is. Zo ziet u maar. Zelfs de Tinky Winkylook heeft niet kunnen vermijden dat ook mijn little bro slaaf werd van zijn eigen fragiele mannelijke ego. Oef, gelukkig…

Welkom in de 21e eeuw!… Nee? Niemand?

Ik vroeg enkele personeelsleden van Bart Smit naar hun mening, die gelijkaardig aan de mijne bleek. Ook zij hebben hun bedenkingen: “Vreemd dat zelfs het progressieve Nederland (waar het bedrijf zijn hoofdkantoor heeft) nog steeds met deze indeling werkt. En dan nóg vragen ouders me vaak of het speeltje dat ze willen kopen wel honderd procent zeker voor jongens/meisjes is. Meestal antwoord ik dat het voor beide kan. Daar nemen ze geen genoegen mee. Ik zou het ook graag anders zien, maar ik vrees dat er nog een lange weg te gaan is.”

Allerliefste mama’s en papa’s: als je zoon opgroeit tot iemand die meer van een piemel houdt dan van een tiet, heeft dat echt niks te maken met die ene keer dat de bomma hem iets uit het “meisjesrek” cadeau deed, of met die periode waarin hij zich graag als prinsesje verkleedde. Je kind alles wat niet “stoer” is ontzeggen, staat evenmin garant voor een man die de voorkeur geeft aan vrouwelijke geslachtsdelen. Ieder kind maakt fases door waarin ze ontdekken wat het voor hen betekent een jongen of een meisje te zijn. En als het niet bij een fase blijft en er wel degelijk een link is met seksuele geaardheid of genderidentiteit, kunnen geen honderd plastic stormtroopers daar iets aan veranderen. Dus als je zoon met een Barbie wil spelen, so fucking what?

Allerliefste Bart Smit, McDonalds, Intertoys en andere gender-stereotiepe etablissementen: het is 2017. Get real.
G.X

Een gedachte over “Voor al uw speelgoed, games en genderrollen

  1. Met een driejarig ventje gingen wij op pad voor zijn eerste bril.
    Dwars als kinderen kunnen zijn was de mededeling dat brillen voor meisjes zijn.
    Sta ik daar opeens raar te kijken als 60-jarige man met een bril vanaf mijn vierde levensjaar ….

    Tja, gender issues blijven storend en lastig.
    Het gaat toch om de mens!

    Vriendelijke groet,

Geef een reactie