15337581_10208921115998312_8792948321127596480_n

Alleen = eenzaam? Fout! Leve de loners by choice!

Deze week las ik een artikel dat stelde dat mensen die graag alleen zijn, intelligenter zijn dan de rest. Damn, dan moet ik wel een genie zijn. The next Albert Einstein. Ik vind alleen zijn hemels. Hoe meer, hoe beter. Helaas kan dat in onze maatschappij op weinig begrip rekenen.

Onlangs ging ik ‘Fantastic Beasts And Where To Find Them” kijken in de bioscoop. Alleen. Niet omdat ik geen gezelschap kon vinden, maar omdat ik nu eenmaal af en toe graag in m’n uppie op stap ga. Ontoelaatbaar, zo blijkt. Mijn vrienden vonden het maar vreemd dat ik dat deed en ik merkte zelfs een beetje medelijden op. Persoonlijk snap ik echt niet wat the big deal is. Een film kijken is volgens mij niet eens zo’n supersociaal gebeuren. Ik heb niemand nodig om twee uur in het donker naar een scherm te staren en een doos popcorn naar binnen te spelen. Maakt dat mij raar?

Afspraak gecanceld? Feest!

Naast af en toe in m’n eentje een filmpje mee te pikken, ben ik gewoon enorm graag op mezelf. Meer nog: er zijn maar een handjevol mensen met wie ik langer dan 48 uur kan spenderen zonder dat het voor mij een last wordt. De persoon in kwestie doet dan meestal niets verkeerd, maar ik heb gewoon heel veel me-time nodig. Als kind al zat ik bijna altijd alleen op mijn kamer, ik ga dolgraag alleen op reis en ik kan soms echt opgelucht zijn wanneer een afspraak gecanceld wordt en ik dus rustig alleen thuis kan blijven.

Wat dan het probleem is? Voor mij niets, maar heel vaak, té vaak, wordt “alleen zijn” gezien als een synoniem voor “eenzaam zijn”. Mensen die alleen op restaurant zitten? Arme zielen. Soloreizigers? Geen vrienden. Daarover heb ik het volgende te zeggen: bullshit. Akkoord, er zullen heel wat mensen alleen zijn terwijl ze dat zelf anders zouden willen, maar dat is bij mij niet het geval. Ik heb meer dan genoeg vrienden die ik kan zien wanneer ik dat leuk vind en ik ben absoluut niet sociaal incapabel. Ik ben the freaking life of the party wanneer ik daar zin in heb.

Samen-uit-samen-thuis? Fuck off.

Wanneer ik daar géén zin in heb, is het niet zo eenvoudig om dat duidelijk te maken aan overenthousiast vrienden of collega’s. Op het einde van een school- of werkdag zeggen dat je de treinrit naar huis liever met een boek of een iPod doorbrengt dan met diezelfde tetterende koppen waar je al een ganse dag op hebt zitten kijken, wordt meestal niet positief onthaald. Geloof mij. En hoewel mijn reispartners op voorhand zeggen dat ik het “best mag melden als ik even alleen wil zijn”, zijn er maar weinigen die dat ook effectief waarderen. Enkele jaren geleden was ik met twee vriendinnen tien dagen op vakantie en na dag zes (wat ik al een hele prestatie vond) begon het me allemaal een beetje druk te worden. Ik had het gehad en wilde rustig wat op mezelf zijn. Ik probeerde het zo te spelen dat ik “wel alleen naar dat museum zou gaan, als niemand mee wilde…” Helaas, mijn gezelschap was van het “samen uit, samen thuis-principe” en volgde me zonder morren. Tien dagen met z’n drieën op dat kamertje en nooit alleen op stap. Een nachtmerrie die ik nooit meer wens mee te maken.

Als je ’t mij vraagt, is het vreemd om niet graag alleen te zijn. Ik vraag me dan af of die mensen bang zijn van zichzelf? Van hun eigen gedachten? Of ze het zo vreselijk vinden om naar zichzelf moeten luisteren? Van het soort dat helemaal niks alleen kan, krijg ik de kriebels. Ik kan begrijpen dat je wat weigerachtig staat tegenover een solo rugzakreis door het Midden-Oosten, maar alleen naar toilet gaan op restaurant, moet toch nog wel haalbaar zijn?

Nee tegen alleen-zijn-shaming!

Het helpt mijn zaak natuurlijk niet dat de hele wereld gericht is op de zoektocht naar die ene die ervoor gaat zorgen dat jij nooit meer alleen hoeft te zijn. Je restaurant/reis/levenspartner. De oplossing voor al die lege stoeltjes. Pas dan ben je écht van betekenis. Om eerlijk te zijn vind ik het idee dat iemand 24/7 in mijn huis en in mijn leven zou zijn niet meteen iets om naar uit te kijken. Daarover later meer.

Laat ons dus stoppen met het shamen van “loners by choice”. We zijn niet eenzaam. We zijn niet wanhopig op zoek naar vrienden. We zijn niet sociaal incapabel. We zijn niet zo onuitstaanbaar dat niemand met ons wil praten. We zijn zelfstandig en sterk en blijkbaar nog intelligent ook. So there.

“Eenzame” groetjes,

G.X

4 gedachten over “Alleen = eenzaam? Fout! Leve de loners by choice!

  1. Gladys, je hebt het perfect verwoord, ik ken dat gevoel. Ik noem mezelf eerder een “flexibele” loner, wat misschien een beetje opportunistisch klinkt. Zo kan ik best op mijn eentje functioneren, terwijl ik de “luxe” heb om mij af en toe met mensen te omringen, waar ik dan ook ten volle van geniet. Toch ben ik vaak gelukkig wanneer ik mij daarna kan terugtrekken in mijn stolp, heerlijk rustig en “far from the madding crowd”, zonder dat gevoel van “eenzaam” te zijn ! 😉

  2. Ha! dat had ik kunnen geschreven hebben! Ik heb een relatie maar bewust LAT omdat ik niet WIL samenwonen. Ik hou van gezelschap op tijd en stond maar hou ook erg van dingen op mijn eentje doen ( ik schreef recent nog ene blogpostje over op je eentje gezellig uit eten gaan ) en ik ga daarom ook lekker op mijn eentje een weekje naar Parijs tijdens de kerstperiode. Nah!

Geef een reactie