14233175_10208164199715878_5065334715870994204_n

De generatie die alles kan en weinig mag

We leven in een wereld van oneindig veel mogelijkheden. Meer dan ooit ligt alles wat we willen binnen handbereik: de andere kant van de wereld is maar een videogesprek verwijderd, met één klik laten we alles wat ons hartje begeert thuisbezorgen, voor iedere interesse bestaat wel een studierichting of opleiding en er is voor alles een markt. Maar kan een overvloed aan keuze leiden tot… geen keuze?

Als ik dan vooral naar jongeren kijk, merk ik dat we steeds sneller en doelgerichter moeten beslissen waar we met ons leven naartoe willen. Er zijn zo ongelooflijk veel keuzes, dat wij alleen de beste mogen maken. En vlug.

De hoger-onderwijs-rangorde

De nood om onszelf te onderscheiden van de massa, was nog nooit zo groot. Terwijl hogere studies enkele decennia geleden eerder een privilege waren, zijn ze nu een verplichting. Zonder diploma zijn de mooie jobs hoe langer hoe beperkter en zelfs mét dat papiertje op zak, sta je soms maandenlang aan den dop. Ondertussen heeft iedereen wel ergens een getuigschrift hoger onderwijs rondslingeren. Een diploma hebben volstaat niet meer. Jij moet hét diploma hebben. Of de inhoud van een opleiding je aanspreekt, is ondergeschikt aan wat je ermee kan doen.

Een van mijn vriendinnen is hét uitgelezen type voor de richting ‘Taal- en Letterkunde’. Die richting lijkt voor haar gemaakt. Studeert ze dat dan ook? Nope. Ze koos voor “Vertalen”. Naar eigen zeggen heeft ze die beslissing voor honderd procent met haar verstand gemaakt, omdat dat laatste veel meer werkzekerheid biedt. Ja, de ene opleiding is de andere niet. Hoe vaak hebben mijn beste vriendin en ik al niet -nippend van een glas Sauvignon Blanc– zitten lachen met de studenten ‘Kunstgeschiedenis’, aka de bas-class van de universiteit. “Denken die nu werkelijk iets te bereiken?” Het lachen vergaat me echter snel wanneer ik, als studente Germaanse talen, hoor hoe zelfs mijn eigen klasgenoten onze richting door het slijk halen en onze toekomstmogelijkheden somber inschatten. Fier zijn dat je überhaupt een universitaire studie doet, is al lang niet meer aan de orde. Op de uni heerst een sterke hiërarchie: de rechtenboys zijn koning van de onderwijsjungle, gevolgd door de geneeskundigen, ingenieurs, wiskunde- en fysicafreaks, al de rest, de kantinemedewerkers, de kuisploeg… en als laatste dus de kunstzinnigen.

Survival of the fittest

Als je dat allemaal overleefd hebt, wordt het pas echt heftig. Want hoe kies je in godsnaam voor de juiste carrière? Vorige week vroeg mijn papa me of ik “niet snel aan de slag kon als medisch secretaresse?” Hij had ergens gelezen dat dat tegenwoordig een knelpuntberoep is. Dat het zwart wordt voor mijn ogen wanneer ik nog maar aan een ziekenhuis of dokter dénk, leek minder belangrijk. Toen ik aarzelend mededeelde dat ik graag met schrijven aan de slag zou gaan, moest hij daar eens hartelijk om lachen. Of ik nu serieus denk dat ik met wat gekribbel iets ga bereiken. En wat ik aan positieve commentaren heb als ze geen geld opleveren. In werkonzekere tijden als deze kan je maar beter op safe spelen. Maar spelen interesse en voldoening dan geen rol meer? Het antwoord lijkt simpel: nee.

Om vandaag de dag iets te betekenen op de arbeidsmarkt, ziet je profiel er ongeveer zo uit: je hebt een universitair diploma (voor de theorie), je hebt een hogeschooldiploma (voor de praktijk), je hebt beide natuurlijk perfect op tijd afgerond, je spreekt vier talen, hebt je rijbewijs behaald, je hebt al minimum acht jaar ervaring en je bent niet ouder dan 23.

Die torenhoge eisen ontgaan ook onze ouders niet. Die zijn bang dat hun bloedjes van kinderen in de echte wereld een vogel voor de kat zijn en dus proberen ze hen zo vroeg mogelijk in dat wel heel erg nauwe hokje te duwen. Begrijpelijk, maar best droevig.

Ik moet just niks

Want wat dan met wat wij willen? Waar wij blij van worden? Persoonlijk ben ik al best trots op wat ik tot nu toe heb gedaan. Voor iemand die op de middelbare school te horen kreeg dat ze het studeren maar best meteen kon laten voor wat het was omdat ze toch nooit iets zou bereiken, heb ik het er nog niet zo slecht vanaf gebracht. Ik durf er ook in geloven dat ik er wel zal komen. Misschien niet als medisch secretaresse, misschien niet als de volgende Herman Brusselmans, maar het komt wel goed.

Deze week kwam ik te weten dat een van mijn oud-leerkrachten het over een volledig andere boeg heeft gegooid: met een soort van bakfiets rijdt hij van de ene markt naar de andere en verkoopt hij daar croque monsieurs, gemaakt van verse producten. Verbaasd ben ik niet, die “Krokfiets” is volledig iets voor hem. Eerlijk: als ik, na jaren en jaren studeren, thuis zou gaan verkondigen dat ik met de vélo boterhammen wil gaan verlappen op de Grote Markt van Mechelen, zou mijn vader mij diezelfde dag nog uit z’n testament schrappen. Maar ik vind het schitterend!

Het doet me plezier te horen dat er nog mensen zijn die durven springen. Die niet enkel hun loonbrief of carrière voor ogen houden. Die durven gaan voor wat hen gelukkig maakt. Aan iedereen die momenteel, ondanks alle druk en veel te hoge latten, doet wat hij of zij graag doet: ik ben trots. Zelfs al is dat kunstgeschiedenis.

Kus,

 

G. X

 

2 gedachten over “De generatie die alles kan en weinig mag

  1. Het is idd niet makkelijk.
    Ik ben 3 jaar werkloos geweest.
    Ik heb in het begin de interim kantoren bestookt, maar zij hadden nooit werk voor mij en ik hoorde er ook nooit iets van als ik zelf niet naar daar ging.

    Uit noodzaak ben ik een eigen zaak gestart “GreenDriver” maar dat was niet evident.
    Eind deze maand ben ik een half jaar bezig en ik maak nog steeds verlies. Ik krijg weinig hulp of steun van de mensen. Men vind het wel leuk wat ik doe, maar gebruik van mijn dienst maken das minder.

  2. Formidastisch verwoord! Ze heb ik na een 25j carrière als manager de keuze gemaakt om mijn hart te volgen en dat heeft geresulteerd in mijn huidige prachtberoep van therapeute/coach…. totale omswitch, totale angst van gaat het lukken… maar in mijn hart was er volledig vertrouwen. De dag dat ik die keuze heb gemaakt is voor mij nog altijd memorabel en onvergetelijk waardevol!
    Trust your inner self!
    Nicole

Geef een reactie