Het is een nacht

Hallo. Ik ben Gladys… en ik ben een nachtmens. Daarmee bedoel ik niet dat ik na het kijken van een laatavondfilm en het lezen van enkele bladzijden uit een stationsromannetje om iets na middernacht moe maar voldaan mijn bedje opzoek. Ik ben een nachtmens in de ergste betekenis van het woord.

Idealiter zou ik gaan slapen wanneer het licht wordt en opstaan om half vijf ’s middags. Houdt dat dan in dat ik tot in de vroege uurtjes sta los te gaan op de laatste nieuwe deuntjes en me tegoed doe aan zoete maar veel te dure drankjes? Haha, nee joh. Helemaal niet. Ik kan me de laatste keer dat ik een discotheek langs de binnenkant zag niet meer herinneren. Ik doe gewoon alles wat de meeste mensen overdag doen, maar dan ’s nachts; afwassen, studeren (af en toe toch), eten, televisie kijken… De pientere lezer onder u heeft al lang opgemerkt dat het toch een heel pak praktischer -en voor de maatschappij aanvaardbaarder- zou zijn om dat alles gewoon overdag te doen. Zo is dat, maar voor mensen zoals ik, is de nacht een soort verslaving.

Zoals bij iedere ernstige verslaving, lieg ik er ook wel eens over. Zo zet ik bijvoorbeeld een wekker rond elf uur ’s ochtends om alle berichten die ik die dag al heb ontvangen te beantwoorden en zo de indruk te wekken dat ik natuurlijk al wakker ben. Vrienden die dan opmerken dat ik amper drie uur eerder nog actief was op Facebook (wie houdt zoiets zelfs in de gaten, jeez) en zich luidop zorgen maken, hoeven echt geen moeite te doen. Ik heb allesbehalve last van te weinig slaap. Na dat kwartier sociaal contact, ga ik gewoon nog een uurtje of zes naar dromenland.

Er zijn natuurlijk wel wat nadelen aan zo’n leven on the dark side (letterlijk, hehe). Het hoeft niet gezegd dat deze manier van leven niet altijd strookt met die van de rest van de samenleving. Godzijdank heb ik een vriendin met hetzelfde slaapritme (of eerder het gebrek eraan). Wendy en ik delen dezelfde frustraties: nog snel voor sluitingstijd naar de supermarkt moeten hollen, in de winter belachelijk weinig daglicht zien, van de late-night snack recht in het diner tuimelen (een ontbijt, wat is dat?) en op voorhand weten dat we zó moe gaan zijn tijdens dat uitje met familieleden of vrienden die absoluut overdag willen afspreken. Gelukkig voor mij is Wendy doorheen dat alles mijn rots in de branding, en gelukkig voor Wendy heeft zij een liefje dat daar allemaal geen moer om geeft. Eens om de zoveel tijd zijn ze op hetzelfde moment wakker en treffen ze elkaar ergens in huis. Dan vraagt hij zich al lachend af wanneer hij haar een volgende keer zal zien. Heerlijk vind ik dat. Kwestie van niet tot vervelens toe op elkaars kop te hoeven staren.

Heel af en toe, op reis bijvoorbeeld, transformeer ik voor enkele dagen tot overijverige gids die uitgeslapen aan de ontbijttafel plaatsneemt en vervolgens iedere minuut van de dag benut alsof haar leven ervan afhangt. Dan verbaast het me iedere keer weer hoeveel een mens kan doen nog voor de dag halverwege is en hoeveel gelukkiger ochtendmensen moeten zijn, want wauw, de morgenstond heeft écht goud in den mond! Eenmaal weer in mijn dagelijkse leventje blijft van dat voornemen nog bitter weinig over en verval ik weer in ‘vleermuismodus’.

Ik ben dus een nachtmens, en hoewel dat voor het gros van de samenleving betekent dat ik de zaken duidelijk niet onder controle heb, bekijk ik het graag langs de positieve kant. Ik troost mezelf met het feit dat Herman Brusselmans het ook doet (al is dat misschien niet de beste maatstaf voor sociaal aanvaardbaar gedrag). Bovendien ken ik maar weinig mensen die de meest onvergetelijke momenten hebben beleefd toen ze om half negen achter hun kommetje Kellog’s zaten. Voor mij is het wanneer ik om zeven uur ’s ochtends nog steeds bij Wendy op de zetel hang terwijl ik acht uur eerder “stilaan ging vertrekken” dat ik mezelf gelukkig prijs. Wendy en ik zijn ons heus wel bewust van het feit dat, tenzij we ons plan om zakenpartners te worden verwezenlijken en dus alle werkgerelateerde regels aan onze laars kunnen lappen, we deze levensstijl niet eeuwig zullen volhouden. Voorlopig zijn we echter student en dus volledig vrij om onze tijd op de slechtst denkbare manier in te delen.

Dit gezegd zijnde, ga ik toch nog even pitten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: