Bite me.

Volgens mijn bomma kijken mensen altijd eerst naar de handen. “Dat zegt zo veel over iemands persoonlijkheid.” Ik hoop dat ze overdrijft. Dat zou namelijk betekenen dat ik de persoonlijkheid heb van een chaotische neuroot met een lichte neiging tot autokannibalisme. Ik ben een nagelbijter, al gaat het me vooral om de “vellekes” die na de afwas of een uitgebreid bad zo uitnodigend los komen te zitten. Hemels.

Omdat ik weet dat dat niet zo proper is en omdat ik eigenlijk ook wel graag bewonderenswaardige handjes wil die het daglicht mogen zien, probeer ik enkele keren per jaar mijn leven te beteren en te stoppen met bijten. Nu dus ook. Momenteel zit ik nog steeds in de “stompjesfase”. Wel was ik zelfzeker genoeg om me al een gamma aan kleurtjes aan te schaffen. Laat ons dus hopen dat ik mezelf in bedwang kan houden.

Helaas komt bij deze hele onderneming nog een andere uitdaging de kop opsteken; ik ben absoluut geen voorstander van “de gulden middenweg” en ik lijk er dan ook mijn levensmissie van te maken alles in extremen uit te voeren. Zo ook mijn nagelsituatie. Één keer liet ons bon me uit pure wanhoop gelnagels zetten. Zo van dat glasharde spul dat er onmogelijk zelf af te halen valt. Dacht zij, haha. Na amper 24 uur had ik het er volledig mee gehad en beet ik de ganse zooi er als een uitgehongerd dier weer af. Geen mooi zicht en wellicht ook niet heel gezond, maar ik liet me door een beetje manicure niet tegenhouden.

Enkele jaren geleden bevond ik mezelf bijkbaar eens in een periode waarin ik de zaakjes voor elkaar had en ik écht een mooi stel handen had. Ik voelde me zo fier. Zo in control. Tot mijn vrienden, die voordien steeds met een blik vol walging op mijn handen hadden geslagen wanneer ik “het weer eens deed”, me niet zo subtiel meldden dat ik op Edward Scissorhands begon te lijken. And not in a good way. Dat soort opmerkingen, in combinatie met wat (ongetwijfeld to-taal overbodig) drama en te veel tijd voor de televisie, zorgden ervoor dat ik brak en we terug bij af waren. Bedankt daarvoor, friends.

Ik heb ook ontdekt dat er wel degelijk een verband is tussen mijn stresslevel en het lot van mijn nagels. Helaas, volgens mijn huidige stresslevel heb ik binnenkort geen handen meer. Gelieve mij dus, voor het welzijn van mijn pollekes en zodat ons bomma eindelijk eens fier zou kunnen zijn op mij, niet meer zo veel stress te bezorgen. Ja, jij daar.

Advertenties

Een gedachte over “Bite me.

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: