OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Beware of de egostudent

De examens zijn weer voorbij en iedere student heeft zich opnieuw van zijn beste kant laten zien. Heerlijk toch, die examenperiode. Geen enkele andere tijd van het jaar geeft zo nauwkeurig de ware aard van je medestudenten weer. En het is niet altijd proper. We overlopen enkele types studenten waar iedereen al mee te maken kreeg. Wie ben jij?

De types

De eerste (en kleinste) groep is die van ‘De voorbeeldstudent’. Dit type haalt goede cijfers, gaat altijd naar de les en is steeds bij de pinken. Is bovendien doorgaans aangenaam in de omgang en redelijk bereidwillig. De voorbeeldstudent respecteert de andere soorten studenten en laat iedereen in zijn waarde. Daarom is het van essentieel belang voor de leden van de andere types om een voorbeeldstudent als vriend te hebben. Koesteren die handel.

Vervolgens is er ‘De autodidact’. Zoals het woord al wel doet vermoeden, zie je hem of haar haast nooit in de les. Deze student heeft geen behoefte aan aula’s, colleges of contact met medestudenten en is voor de anderen dan ook eerder een mythe dan een volwaardig lid. Dit type heeft echter één enorme kwaliteit: zelfdiscipline. De autodidact wordt gedreven door een niet te beschrijven oerkracht en slaagt er zo in om, tot ieders verbazing, vrij goed op de hoogte te blijven en tijdig alle kennis te verwerken. Ook deze student is, ondanks zijn gebrek aan aanwezigheid, steeds bereid om te helpen waar nodig. Meestal blinkt de autodidact uit in het maken van samenvattingen die hij zonder problemen met de buitenwereld deelt. Een toppertje.

De ‘Lazy piece of shit’. Met deze student (als we hen zelfs zo kunnen noemen) valt letterlijk niets aan te vangen. Komt zo goed als nooit naar school, is een uitsteller eerste klas, maakt taken huilend een uur voor de deadline en begint nooit vroeger dan twee dagen (lees: de avond voordien) te blokken voor een examen. Dit is de autodidact, maar dan zonder discipline of realistisch tijdsbesef. De lazy piece of shit draagt (wegens geen tijd voor samenvattingen of notities) he-le-maal niets bij tot de groep. Behalve misschien wat humor en zelfrelativering, waar hij in overvloed over beschikt. De student bedoelt het heus wel goed, maar is gewoon oh zo lui. Zij die het langer dan het eerste jaar uithouden en uiteindelijk misschien zelfs hun diploma halen, doen dat door uitstekende last-minuteprestaties en met behulp van een paar beschermengels en vrienden uit de vorige twee categorieën. Samenvattingen zijn voor deze luie honden heilig. De lazy piece of shit is vooral ’s nachts te vinden en is dé grote bron van frustratie voor type vier.

Hoewel de beschrijvingen van de drie vorige soorten eerder vaag bleven en combinaties van verschillende types natuurlijk ook mogelijk zijn, is dat nu niet meer het geval. Over type vier valt niet te discussiëren. Terwijl de andere drie in harmonie met elkaar samenleven, is dat voor deze groep geen optie. De Salazar Slytherin onder de studenten, so to speak.

‘De egostudent’ gunt anderen om een of andere reden het licht in de ogen niet. Dit type lijkt onder de illusie te verkeren dat er maar één diploma om de vier jaar wordt uitgereikt en beschouwt dus iedere medestudent als rivaal. Deze scumbag is van mening dat studenten die niet naar de les komen, of naar hun mening die actief genoeg meewerken, een lagere score verdienen voor hetzelfde eindresultaat en in de mate van het mogelijke zelfs punten moeten verliezen, terwijl hij voor zijn voorbeeldige gedrag niet genoeg beloond kan worden. Een instelling die alleen maar het gevolg kan zijn van talloze frustraties die voortkomen uit een teleurstellend verloop van de eigen schoolcarrière. Deze studenten zijn van alles op de hoogte, maar zijn verblind door jaloezie en nijd tegenover iedereen die op een snellere, makkelijkere of gewoon andere manier zijn doel lijkt te bereiken en weigeren daarom alle vorm van collegialiteit.

Zo spot je hen

Die weigerachtige houding uit zich op een sluwe, maar zó doorzichtige manier. Wanneer dit type om hulp wordt gevraagd, zal het namelijk niet eerlijk zijn en zeggen: “Nee, ik help je niet. Ik loop over van venijn omdat mijn eigen studies niet vlot genoeg verlopen en het feit dat jij het studentenleven anders of minder problematisch beleeft dan ik, doet mijn bloed koken. Ik laat dus nog liever al mijn tanden eruit slaan dan dat ik jou mijn samenvatting of notities geef. Fijne dag nog.” Nope, de egostudent komt op de proppen met een standaardformule als “Goh ja, ik zou wel willen, maar toevallig ging ik dit hoofdstuk nét zelf studeren”, “Jeetje, ik zie net dat ik die notities zelf niet nauwkeurig heb gemaakt” of “Wat jammer, ik heb geen doorstuurbare versie”. Welk excuus dan ook, dit onmens zal zichzelf keer op keer verraden door een blik die het uitschreeuwt van angst en verontwaardiging. Nochtans, wanneer de egostudent zich in een hulpbehoevende positie bevindt, zal hij de eerste zijn om beroep te doen op anderen.

Men zou zich de vraag kunnen stellen waarom iemand zich op die manier opstelt? Of waarom het in vredesnaam zou erg is wanneer medestudenten slagen door elkaars hulp, want dat dat toch niet nefast is voor het cijfer van de helper? Helaas lijken alle logica en menselijkheid de egostudent volledig te ontgaan en kunnen we ze dus best alleen maar vermijden en vooral nooit zelf dat type worden. Voor wie het al te laat is: I hope you burn in hell.

Geef een reactie