OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het wij-koppel (serieus, wees niet dat koppel)

(Elke gelijkenis met bestaande koppels berust op louter opzet)

Tijdens een nachtelijk gesprek waarin ik nog maar eens mijn frustraties op haar losliet, stelde mijn vriendin voor om er een stukje over te schrijven. Zo gezegd zo gedaan: een blogpost over een ergerlijk en oh zo fascinerend fenomeen. Het is verantwoordelijk voor ontelbare (vriendschaps)breuken en drama’s, en toch blijft het vrolijk slachtoffers maken: het clubje van de ‘wij-koppels’.

De sociale elite

Ja, clubje. Want dit soort koppel beschikt over een lidkaart tot een elitefeestje waar de gewone mens niet gewenst is. Toen ik vorig jaar triest was omdat ik mijn verjaardag uitgebreid had willen vieren en alle genodigden belachelijk vroeg naar huis waren om tijd met hun wederhelft te spenderen, meldde een verliefde vriendin droogjes dat ik “stilaan toch moest gaan beseffen dat mensen in een relatie verder gaan met hun leven en dat ik dat daar als niet-in-een-relatie-zijnde niet bij kon horen”. Ik kon wel huilen. Ik was toch niet degene die veranderd was? Is het zo ongelooflijk veel moeite om één avond op het jaar tijd te maken? Ondertussen is deze friend weer single en kan ze zich maar moeilijk voorstellen dat ze ooit zoiets gruwelijks heeft gezegd, maar dat is nu precies het gekke: hoe kan de verandering naar een relatie iemand zo verblinden?

Ik ben geen verbitterde hater van alle liefdesdingetjes. Ik spendeer graag tijd met koppels die hun ‘public display of affection’ tot het minimum beperken, ik ben blij wanneer mijn vrienden gelukkig zijn met hun lovers en ik heb absoluut geen bezwaren tegen Valentijn. Het moet echter van twee kanten komen. Waarom is het dan voor velen geen optie om een aangenaam koppel te zijn dat niemand stoort, maar moet die relatie zodanig tentoongespreid worden dat het zowat alle singletons instant mottig maakt?

“Ja joh, toppie!”

Leden van wij-koppels zijn makkelijk te herkennen. (Voor degenen die zo niemand kennen: it’s probably you.) Eerst en vooral zijn het gegarandeerd zij die altijd beweerden dat ze nooit lid zouden worden van een wij-koppel. Hoewel kusfoto’s op sociale media vroeger hun nekharen overeind deden komen, doen ze er nu vrolijk aan mee, inclusief stroperig tekstje waar niemand (nee, echt niemand) boodschap aan heeft. Wachtwoorden die voorheen persoonlijk waren, worden vrolijk uitgewisseld onder de partners. Gewoon, omdat het kan. De vrienden die vroeger vol walging spraken over mensen die geen paar dagen zonder elkaar konden, vormen nu een onafscheidelijk geheel met hun hartendiefjes.

Als goeie vriendin zit er dan weinig anders op dan het hele gebeuren te incasseren en te aanvaarden dat uitjes met die vrienden niet meer zullen zijn wat ze ooit waren. In de meeste gevallen gaat de +1 gewoon lekker mee. Waarom ook niet? Met heel wat geluk is de vriend of vriendin in kwestie wel zo correct om eerst te checken of de aanwezigheid van het lief gewenst is, maar eigenlijk weet iedereen dat “Ooh natuurlijk, super!” het enige aanvaardbare antwoord is. Resultaat is een etentje waarbij het koppel in elkaars ogen staart of elkaar begint op te peuzelen. Een halve minuut op de klok, een eeuwigheid voor de single friend die wanhopig naar overal probeert te kijken behalve naar daar en die uiteindelijk over de ganse avond het meeste interactie heeft gehad met een fles Chardonnay.

“Wacht maar!”

Dan is er nog dé standaardquote die door wij-koppels fier verkondigd wordt wanneer een buitenstaander hen op hun gedrag wijst. Het antwoord op alles en het sterkste argument om hun plotse metamorfose te verdedigen: “Wacht maar tot jij met iemand samen bent, dan doe je net hetzelfde. Hoho, dan gaan we wat zien.” Nog maar net die facebookstatus aangepast naar “in een relatie” en plotseling expert ter zake. Dé ideale persoon om die onwetende vrijgezelle vrienden te vertellen hoe het er bij ‘de grote mensen’ aan toegaat. Wel, dat denk ik niet. Aangezien ik zelf geen flauw idee heb hoe ik me zal gedragen wanneer ik een wilde weldoener vind die tijd met mij wil doorbrengen, heb ik aan dergelijke voorspellingen geen boodschap. Ik zeg wel dit: als ik effectief ooit zo iemand dreig te worden, help me dan. Desnoods met geweld.

Mijn omgeving leerde me ook al dat het voor die smartasses wel eens pijnlijk kan worden eens die romantische bubbel doorprikt is en het duo van weleer opnieuw twee individuen zijn die hun plekje bij hun verwaarloosde vrienden moeten terugverdienen. Ik stel dus voor dat we gewoon allemaal hopeloos en holderdebolder verliefd worden, maar dan zonder vanop dat roze wolkje dingen te roepen die anderen naar tissues en Cookie Dough doen grijpen.

(Natuurlijk zijn er ook toffe, oprecht schattige koppels die elkaars slokdarm onaangeroerd laten wanneer ze in gezelschap zijn. Bedankt daarvoor. You rock.)

5 gedachten over “Het wij-koppel (serieus, wees niet dat koppel)

  1. Zonder twijfel, een ruwe diamant in de wereld der schrijvers. Objectieve waarnemingen met de nodige portie onverbloemde kritiek in een humoristisch jasje. Een grens gescheiden door een zijden touw dat gracieus bewandeld wordt door Gladys. #ikmoetnietzeggendatikfanbendenkik

Geef een reactie