11137170_10204897330606192_8337698914813187778_n

Het hindernissenparcours dat de luchthaven wordt genoemd

Zoals iedereen die mij een beetje kent wel weet, reis ik best vaak. Onvermijdelijk betekent dat dat ik een aanzienlijk deel van mijn tijd op luchthavens doorbreng. Op zich is dat niet erg; het maakt deel uit van het tripje en er hangt een speciale sfeer. Als luchthaven-ervarene ben ik vertrouwd met het hele proces en ben ik dus niet zo makkelijk van de wijs te brengen. Toch zijn er van die zaken die zelfs voor een frequente reiziger nog steeds een hindernis vormen. Zeker met die ene low-cost airline.

Waar stijgen we op?

Het begint natuurlijk allemaal bij het kiezen van een luchtvaartmaatschappij en daarmee ook de bijhorende luchthaven. Voor vakantiebestemmingen hebben we in België eigenlijk maar twee keuzes. Zoals iedere zichzelf respecterende Belg, zal ik in eerste instantie altijd voor Brussels Airport proberen te gaan. Makkelijk bereikbaar en het is er best leuk vertoeven, maar soms voldoen de vluchten die vanop Zaventem vertrekken niet aan mijn eisen. Ze vliegen niet naar mijn bestemming, de uren zijn niet oké, of ze zijn gewoon belachelijk duur. In dat geval is er een alternatief…

Pre-holiday hell @ Charleroi Airport

Niemand weet wat verveling is tot ie op Charleroi Airport op een vlucht heeft gewacht. Voor wie daar nog nooit geweest is (houden zo): het is ongeveer een zakdoek groot, heeft één boekenwinkeltje en één shop waar je aan misselijkmakende prijzen flesjes drank kan scoren. Er staat ook een piano waar 24/7 wel een of andere zelfverklaarde virtuoos het beste van zichzelf zit te geven en niet minder dan een staande ovatie verwacht. Dat laatste is alleszins geen probleem, plaats om te zitten is er toch niet.

De laatste keer dat ik vanop Charleroi vloog, was naar Krakau. Vanuit Brussel waren er op dat moment geen vluchten naar Polen onder de 300 euro, dus besloot ik voor de goedkopere optie te gaan. Zo, was dat even dom. Ik had er niet meteen bij stilgestaan dat de vluchten van Ryanair meestal ontiegelijk vroeg vertrekken en dat ik -tenzij ik de avond op voorhand in de buurt van de luchthaven zou logeren- daar nooit op tijd zou geraken. Uiteindelijk was ik bijna 24 uur onderweg, deed ik geen oog dicht, kwam ik doodop in Krakau aan en spendeerde ik uiteindelijk bijna even veel aan hotel en trein als dat ik aan een vlucht vanop Zaventem zou betaald hebben. Niet aan te raden.

Beware of het bakske

Godzijdank vliegt Ryanair sinds enkele jaren naar heel wat bestemmingen vanuit Zaventem. Akkoord, het hele blauw-gele kleurenschema doet denken aan een folder van Lidl en ik hoop van harte dat de piloot beter zijn job doet dan de copywriter die zich over de website ontfermt, maar meestal is het gewoon veruit de goedkoopste optie. Ik ga vaak naar Berlijn en met de Ierse maatschappij kan dat al voor amper dertig euro heen en terug. Dat is natuurlijk niet zomaar zo. Met Ryanair reizen is op z’n zachtst gezegd…een avontuur.

Eerst en vooral moet je weten dat de prijzen van de vlucht bijna nooit de volledige prijs zijn. Bagage is nooit incluis, daar betaal je rond de 70 euro voor. Plaatsen kiezen of naast elkaar zitten kost je ook een aardige duit en god forbid dat je niet op voorhand ingecheckt bent. Veertig euro extra. En dan heb ik het nog niet eens over het gevreesde bakske gehad…

Ryanair maakt gebruik van een metalen constructie die eerder doet denken aan een rekje voor kranten, dan aan iets waar bagage in moet passen. En toch, en toch. Zelf heb ik het nog nooit meegemaakt, maar menig reiziger is hier gesneuveld. Rumour goes dat alle stukken die te groot zijn voor dat ding, alleen mee mogen mits een toeslag van vijftig euro. Wanhopig worden enkele items last minute nog van de ene koffer naar de andere verscheept in de hoop de dans te kunnen ontspringen, maar meestal tevergeefs.

Frans? Nederlands? Ipads? Laptops? Vloeistoffen?

Hoeveel vliegervaring je ook hebt, airport security is altijd een chaotische bedoening. Ik weet best wat de regels zijn: elektronische apparaten zichtbaar, broekzakken leeg, broeksriem uit, geen vloeibare zaken mee… en toch ben ik nog nooit van de eerste keer succesvol door de controle geraakt. Ofwel word ik gefouilleerd, ofwel wordt mijn tas drie keer teruggestuurd. Zelfs de meest zelfzekere reiziger wordt daar een beetje zenuwachtig van. Zo probeerde mijn vriendinnetje tijdens ons reisje naar Lissabon de stilte op te vullen door te vragen of oorbellen ook door de scanner gedetecteerd werden. De medewerker keek haar aan alsof hij niet kon geloven dat zo iemand zonder begeleiding het vliegtuig op mag.

Mijn persoonlijk hoogtepunt was dan weer toen ik in Manchester in een cabineachtige scanner moest gaan staan die steeds alarm sloeg. Ik droeg een t-shirt met het gezicht van Harry Styles erop en de man die het ding bediende zei dat de machine twee hoofden scande en dus dacht dat we met z’n tweeën in het hokje stonden. Omdat ik dacht dat het een mopje was, lachte ik uitbundig en zei ik dat ik daar alleen maar van kon dromen. Met uitgestreken gezicht verzocht hij me een sjaal voor mijn t-shirt te houden en me weg te scheren.

Beenruimte? Doen we niet aan mee

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben altijd mooi op tijd in de vertrekhal. Zo kan ik rustig van begin- naar eindpunt gaan. Denk ik, want “tijd” betekent op een luchthaven iets anders dan daarbuiten en ie-de-re keer doet zich hetzelfde scenario voor. Het ene moment heb ik nog meer dan twee uur over en zit ik met cappuccino en worstenbrood te chillen bij Panos of ben ik uit verveling voor de zesde keer de geurtjes in de Tax Free aan het checken, het volgende moment staat mijn vlucht op “last call”, hol ik als een bezetene door het gangpad en maai ik enkele kinderen van de weg om op tijd bij de sluitende gate te zijn.

Net voor het instappen komt dan eerst nog de mededeling dat, wegens te weinig plaats in de lockers, kleinere stukken handbagage onder de zetels geplaatst moeten worden. Wat zoveel betekent als: “Omdat de passagiers die te gierig waren om ruimbagage in te checken hun stuff in de lockers kwijt willen, draaien zij die wél betaalden daarvoor op met beenruimte.” Bovendien worden enkele koffers aangeduid die alsnog mee moeten naar het ruim en om één of andere reden vinden die eigenaars het altijd nodig om daar amok rond te maken.

Handdoekleggersvrije vlucht

Boarden doe je met een low-cost airline trouwens ergens in de kelder van het luchthavencomplex, ver weg van de beschaafde samenleving. Waar je bij andere maatschappijen door één simpel gangetje van de gate naar het vliegtuig stapt, laat Ryanair je eerst nog het tarmac van naderbij inspecteren tijdens een korte, maar stevige wandeling naar het vliegtuig. Via een verdacht wiebelend trapje (vooral een ervaring bij veel wind) bereik je je zitplaats.

Iedere keer dat ik het vliegtuig neem, hoop ik op een interessante man of vrouw in het stoeltje naast me. Iemand met wie ik, zoals ze dat doen in de films, verrijkende en een tikkeltje flirterige gesprekken kan voeren. De laatste man waar ik naast werd gezet had de ganse vlucht lang zo’n gigantische hoestbui, dat ik alleen maar kon hopen dat er geen stuk long op mijn klaptafeltje zou belanden. Tot zover die life-changing ontmoetingen.

Gelukkig ga ik meestal op citytrip, waardoor ik tenminste wél ontsnap aan het soort reiziger dat het hele jaar door zijn verlofdagen heeft opgespaard voor een All Inclusive in een hotel dat de stempel “kindvriendelijk” of “populair bij Belgen” draagt om daar eens goed “tot rust te komen” (lees: om half zeven op te staan om, gewapend met handdoek, de beste stoelen aan het zwembad te claimen). Then again, die vliegen wellicht wel met een degelijke maatschappij. The joke’s on me.

Sit back, relax, and spend all your money on our crap

Ik zou ze bijna vergeten: de veiligheidsinstructies. Is er anno 2017 eigenlijk nog iemand die daar ook maar een minimum van aandacht aan besteedt? Zo goed als alle passagiers, inclusief mezelf, zijn op dat moment al lang door een tijdschrift aan het bladeren of zitten reeds halverwege hun playlist. Na enkele keren vliegen heb je echt wel wat beters te doen dan nog naar die shit te luisteren. Maar is er iemand die, als er echt iets mis zou gaan, correct zou kunnen handelen? Als ik me baseer op de paniekerige blikken die al worden uitgewisseld bij een beetje turbulentie, zijn we allemaal hopeloos verloren.

Wie dacht op een vlucht van Ryanair een uiltje te knappen, is eraan voor de moeite. Iedere keer weer twijfel ik of ik me nu op een vliegtuig bevind, of op de zondagsmarkt. Jeetje, hoeveel verschillende dingen kan je iemand op anderhalf uur proberen aan te smeren? Krasloten, magazines, parfum, chips… alles komt voorbij. Het is alleszins niet moeilijk in te beelden hoe die goedkope ticketprijzen gecompenseerd worden.

“Ladies and gentlemen, we’ll be landing sho-“ *Klik klik klik klik*

Eindelijk, we zijn er! Het vliegtuig is geland, maar de lijdensweg is nog niet voorbij. Ja, lijdensweg, want voor mijn zwakke oortjes voelt zo’n daling aan alsof mijn buis van Eustachius doormidden wordt gespleten. Het laatste waar ik op zulke momenten behoefte aan heb, is aan dat teringmuziekje van Ryanair om te vieren dat we op tijd op onze bestemming zijn en aan van die ongeduldige lui die zich al lang van hun veiligheidsgordel ontdaan hebben -hoewel het lichtgevende symbooltje duidelijk zegt van dat nog niet te doen- en mij beschuldigend aankijken omdat ik nog niet tussen alle andere imbecielen in het gangpad sta te drummen voor een deur die nog minstens tien minuten gesloten blijft.

Ondanks alle frustraties verdient Ryanair toch een woordje van appreciatie: de vliegtickets zijn absurd goedkoop en maken die imperfecties meer dan goed. Tientallen keren al brachten ze me veilig naar Berlijn én terug voor een bedrag kleiner dan wat NMBS voor een enkeltje Antwerpen-Nationale Luchthaven durft aanrekenen. Daarom: een applausje. Wel niet op het vliegtuig doen. Da’s nog steeds een brug te ver.

 

Kuskuskus,

G.X

4 gedachten over “Het hindernissenparcours dat de luchthaven wordt genoemd

  1. Goh je weet waarvoor je kiest als je met Ryanair reist. Ik boek vaak tickets bij hen want ze zijn opmerkelijk goedkoper. Als ik daarvoor tot in Charleroi moet rijden…het zij zo. Ik snap je opmerkingen rond Ryanair wel degelijk hoor maar ik heb nog nooit problemen gehad met heb!

  2. ik was er weer bij.
    Niet vergeten dat al je mede passagiers je eigen longen hebben bezocht tijdens een vlucht.
    Lekker hoor zo’n luchtcriculatie in zo’n bakske.

  3. Het is allemaal zo herkenbaar. Ja, vliegen is soms een lijdensweg, of het nu via een low-costairline of een andere maatschappij is. Alleen betaal je bij een low-costairline vaak zo veel supplementen dat je reis nog duurder wordt dan met een reguliere vlucht. Ik vlieg in elk geval niet meer voor mijn plezier en als de afstand naar mijn bestemming niet al te groot is, zal ik zeker voor de auto kiezen. Mijn stukje vrijheid! 🙂

Geef een reactie