12985473_10207139604181630_6942995445952453594_n

Met vallen en opstaan. Maar toch vooral vallen.

Voor iedereen komt er een moment waarop je beseft dat alles wat je ooit dacht te weten over jezelf, één grote leugen is. Bij mij kwam dat keerpunt toen ik enkele jaren geleden op een vrij posh verjaardagsfeestje was. Tenten, witte receptietafeltjes en muziekbandje incluis. Al grappend had ik het met een mede-aanwezige over de onfortuinlijke positie van de tentpiketten ten opzichte van de barbecue. “Daar gaat vanavond iemand over vallen” -“Stel je voor! Zo gênant! Dan hopelijk wel als het een beetje donkerder is en het volk meer verspreid staat, kwestie van niet vollédig af te gaan, haha!”

Ik – die toen ongeveer 16 of 17 jaar moet zijn geweest en dacht alle levenswijsheid al vergaard te hebben – laadde mijn bord vol “vlezekes” en begaf me met de nodige pretentie (waarvan ik toen dacht dat het aangeboren gratie was) naar mijn receptietafeltje. Daar kwam ik echter nooit aan. De oorzaak? Iets te veel zelfvertrouwen, karma en hierboven vernoemd piket. Mijn bord enkele meters verder en overal vlees, mayonaise en geraspte wortels. Op mij, onder mij, tussen mij. Ik was al eerder gevallen, absoluut. Maar dit was toch wel a new low.

Toen ik daar zo werd bekeken door een massa leeftijdsgenoten waarvan de helft ongetwijfeld onze hele middelbare schoolcarrière lang op dit moment gewacht had en de andere helft het ook behoorlijk geweldig vond, besefte ik dat ik simpelweg niet was wie ik zo graag wilde zijn. Ik was geen Queen Bee. Ik was geen personage uit “Mean Girls”. Ik behoor immers niet tot die groep van “perfecte” mensen die hun zaakjes ZO goed voor elkaar hebben dat je je weleens afvraagt of het gewone stervelingen zijn. De mensen die nooit een blunder begaan, nooit okselvijvers hebben, nooit knorren tijdens het lachen of nooit snurken als wilde varkens. Mensen die nooit bier in hun neusgaten hebben, die nooit iets zeggen wat de sfeer totaal verziekt en die quinoa en magere yoghurt oprecht het hoogste genot vinden. Mensen die steeds mooi gekleed zijn en dus onverwacht bezoek kunnen ontvangen zonder er dan uit te zien als Nancy uit ‘Thuis’. Mensen die alleen van “hippe” liedjes houden (en niet stiekem eerder van de Hollandse smartlappen zijn), die zich perfect aanpassen aan iedere situatie en die muziek kunnen horen zonder te doen alsof ze op Broadway staan, ongeacht de omgeving (Begrafenissen? Check). Mensen die constant streven naar de beste en meest gezonde versie van zichzelf en die nooit moeten verstoppen dat ze na enkele trappen liefst eventjes zouden gaan zitten en dat ze op restaurant liever een Duveltje drinken dan van de bijpassende rode wijn te nippen. Mensen die het verleden écht kunnen loslaten, die joggen of fitnessen écht leuk vinden (huh?), die altijd perfect op foto’s staan en die “eten omdat het moet, niet omdat het kan” (heh?!).

Nu ik dat beseft heb, kan ik dus bevestigen dat zelfkennis in mijn geval inderdaad met de jaren komt. Gratie? Klasse? Niet voor mij.

En eigenlijk he… is het veel leuker zo.

Geef een reactie