OLYMPUS DIGITAL CAMERA

"No homo bro": Waarom is het mannelijke ego zo fragiel?

Onlangs toonde ik mijn broer trots mijn nieuwe paar Adidassen. Het klassieke Superstar-model waar ik zo lang naar op zoek was geweest. Hij was onder de indruk: “Wow, die wil ik ook! Maar niet met dat goud erop, da’s gay.” Ik was eventjes met verstomming geslagen. Inderdaad, de vernieuwde versie van deze baskets komt met een klein gouden logootje, maar ik had er niet bij stilgestaan dat dat een no-go zou zijn voor het andere geslacht. Gay, dus. Een logo op een sneaker dat gelijkstaat aan een voorliefde voor mannelijke geslachtsorganen? Ik zag de walging in mijn broers ogen, de angst om als “niet stoer” bestempeld te worden. Amper zestien jaar oud en al zo bezorgd om zijn status als man.

Je moet een man zijn

Een onnozele reactie, zou u kunnen denken. Klopt, maar helaas beperkt dit fenomeen zich niet tot jonge kereltjes die op zoek zijn naar zichzelf. Ik herinner me een voorval waarbij ik als klein dotje van mijn papa een roze valiesje had gekregen en hij weigerde met onze nieuwe aankoop voorbij zijn stamkroeg te wandelen. Een vriendin vertelde me dan weer dat haar vriendje demonstratief zijn spieren opspande iedere keer zij in het openbaar zijn arm wilde vastnemen. Vreemd vind ik dat. Bomen van venten die bang zijn van alles wat niet “Ik ben een man en ik hou van bier en tetten” schreeuwt. Is de reputatie van de heteroman dan echt zó fragiel?

Het antwoord lijkt meer dan ooit overduidelijk “ja”. Het bewijs leverden deze mannen zelf door de uitspraak “No homo” in het leven te roepen, een kreet die een eerdere opmerking of handeling die naar hun mening iets te dicht tegen homoseksualiteit aanleunt, moet compenseren. Ik moet er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik denk (en hoop) dat deze term door de meesten eerder als mopje gebruikt wordt, maar de betekenis erachter duidt wel op het feit dat er een constante angst heerst om als “niet mannelijk” gezien te worden.

Één reden zou kunnen zijn dat deze mannen zichzelf zodanig begeerlijk vinden dat ze de wél homoseksuele leden uit hun omgeving duidelijk willen maken dat ze niet openstaan (pun not intended) voor een avontuurtje dus dat alle geïnteresseerden de hoop mogen opbergen. Aangezien het met die interesse volgens mij wel meevalt, wringt het schoentje naar mijn mening ergens helemaal anders. Ik denk namelijk dat er van mannen enorm veel verwacht wordt. Ja, u leest het goed. Hoewel ik er zelf geen deel van uitmaak, kan ik me voorstellen dat het er binnen het milieu van de “echte man” best hard aan toegaat, vooral voor wie niet aan alle criteria voldoet.

“Je bent toch een jongen!”

“Girls can wear jeans and cut their hair short, wear shirts and boots, because it’s ok to be a boy, but for a boy to look like a girl is degrading.” Charlotte Gainsbourg zei het in 1993 in ‘The Cement Garden’ en dit statement geldt vandaag nog steeds. Als meisje word ik door mijn mannelijke vrienden soms met de vinger gewezen omdat ik “meisjesdingen” leuk vind. Wat zijn dat zelfs, meisjesdingen? Wel, sommige kleuren, muziekgroepen, films of activiteiten zijn blijkbaar minder acceptabel dan andere. Jongens komen met zulke zaken wellicht nóg moeilijker weg zonder uitgelachen te worden door hun geslachtsgenoten. Ik merk dat de elementen die een “goede man” definiëren voor veel mensen nog steeds duidelijk afgelijnd zijn, bijvoorbeeld wanneer mijn 7-jarige broer verwacht wordt sterker en stoerder te zijn dan zijn 23-jarige zus, omdat hij nu eenmaal een hij is.

Van kleins af aan worden kinderen zowel op school als thuis overstelpt met regels en richtlijnen die van toepassing zijn op hun geslacht. Meisjes hoeven niet sterk te zijn, jongens moeten sterk zijn. Meisjes mogen voetballen, jongens die willen dansen zijn abnormaal. Het zit ‘m in de kleine dingen. Het begint bij een lagere schoolleerkracht die “enkele sterke jongens” nodig heeft om banken te verplaatsen en voor je het weet lijken die mannen te denken dat ze allemaal als Mike Tysons door het leven moeten gaan. Bewust of onbewust, de druk is er en het is allesbehalve eenvoudig om tegen de stroom in te zwemmen. Zij die dat wel doen, worden door de rest vaak niet langer als een volwaardig lid van de groep gezien. Enorm vermoeiend lijkt me dat hele gedoe. Of hoe gender inequality niet enkel voor vrouwen nadelig is.

Graag zou ik het ook nog even over één bepaalde uitspraak willen hebben. Ik ga dat dus ook gewoon doen, want het is mijn blog. Ha! Komt ie: “Ik kan als man niet zeggen dat een andere man mooi of lelijk is.” Niemand die dit nog nooit gehoord heeft. Waarom kan dat eigenlijk niet? Omdat dat de indruk wekt dat de spreker niet meer zo sterk in zijn heteroseksuele schoenen staat? Maar meisjes kunnen andere vrouwen toch beoordelen op hun uiterlijk? Meisjes doen het bijna de hele dag door. Persoonlijk heb ik er absoluut geen moeite mee om een andere vrouw smoking hot te vinden en terwijl overtuigd te blijven van het feit dat een enkeltje richting ‘Lesboville’ me niet aanspreekt. Al zou ik, als ik de kans kreeg, Adele binnendoen nog voor ze “Hello, it’s me” kon zeggen. Dat dan weer wel.

Waarom is het voor mannen dan zoveel moeilijker om zulke uitspraken te doen? Ah, wellicht omdat het “gay” klinkt. En hoewel dit soort man de eerste is om dat adjectief als een of ander scheldwoord over zijn lippen te laten rollen, probeert hij ten allen tijde te vermijden zélf zo genoemd te worden. In het beste geval leidt die drang om zichzelf als man te bewijzen tot het niet dragen van schoenen met een gouden logo. In het slechtste geval leidt het tot verbaal of fysiek geweld tegenover iedereen die zich volgens hen in een minder sterke positie bevindt.

Leve de gebloemde rugzakken!

Al bij al moeten deze haantjes dus gewoon een beetje leren chillen en elkaar wat meer ruimte geven. Ruimte voor roze valiesjes en Adidassen met gouden tekentjes. Ruimte om elkaar zonder schroom aantrekkelijk te kunnen noemen, moest die kans zich voordoen (al zei een vriend me ooit dat hij Mick Jagger best een knapperd vond… er zijn natuurlijk wel grenzen).

Voor iedereen die nog steeds mee is en het niet na alinea twee voor bekeken hield: ik ben me absoluut bewust van het feit dat dit stukje boordevol veralgemeningen zit en dat ik bitter weinig afweet van hoe het er bij mannen onder elkaar aan toegaat. Ik wil daarom benadrukken dat het hier gaat over hoe ik de zaken zie. Voor mij is een zelfzekere man niet iemand die zich door een roze valiesje uit zijn lood laat slaan of die de spot drijft met mensen die van andere dingen houden dan hij. Daarom: een woordje van appreciatie aan de vriend (tenminste, ik denk toch dat ik ons intussen als vrienden mag omschrijven) die met zijn gebloemde rugzakje naar de waterpolotraining gaat waar hij de enige niet-gay-speler is. Aan de andere vriend die mij inschakelde om zijn favoriete One Direction-bandlid te helpen kiezen. Aan mijn bompa die, wanneer ik weer eens losga over hoe belangrijk gay rights zijn, me bijstaat in mijn betoog in plaats van met de ogen te rollen. Aan alle mannen die zich verzetten tegen dat stereotype beeld van hoe ze eruit moeten zien. Inclusief Mick Jagger.

Zo, ik durf te wedden dat u niet gedacht had dat een artikel over baskets hiertoe zou leiden. Ik ook niet. Mijn excuses en bedankt voor het lezen. I love you all. No homo tho.

G.X

Een gedachte over “"No homo bro": Waarom is het mannelijke ego zo fragiel?

Geef een reactie