11349370_425028027697273_1288019126_n

Waarom doen vrouwen zo gemeen tegen elkaar?

Enkele dagen geleden kreeg ik een sms van mijn best friend. Op zich niet zo bijzonder. Ze was nogal van streek. Ook niet zo bijzonder. “Waarom was ze dan van streek?” hoor ik u vol ongeduld vragen. Wel, tijdens één van haar avondwandelingen passeerde ze enkele meisjes die nét luid genoeg “Amai, die griet denkt ook dat ze sexy is” haar richting uit sneerden. Nu is mijn beste vriendin inderdaad een hot fox, dus dat sloeg helemaal nergens op. Het deed me denken aan een ander voorval waarbij een vriendin rustig op de Meir stond, minding her own business, toen haar werd meegedeeld dat ze een “bitch face” had. Door wildvreemde grietjes? Best bot, maar niet zo zeldzaam. Als ik naar mijn omgeving kijk, merk ik dat vrouwen tegenover elkaar maar wat graag met bitse commentaren strooien. Of het slachtoffer nu een wereldster, of een beste vriendin is. En neem het aan van iemand wiens tweede naam gedurende haar gehele middelbare schoolcarrière “arrogant” was: meestal is die kritiek totaal van de pot gerukt. Maar waarom doen meisjes zo lelijk over elkaar?

Eerst en vooral is het opvallend dat, hoewel vrouwen het andere geslacht steeds verwijten te hard op het uiterlijk te focussen, ze dat onderling net zo hard doen. Hoe hoog een vrouw door haar soortgenoten wordt ingeschat, hangt grotendeels af van hoe ze eruitziet. Te veel make-up? Oppervlakkig. Blond? Dom. Te veel kleren? Preuts. Te weinig kleren? Een slet. En als daarvan niets van toepassing is, gaan we gewoon voor de klassieke “te veel streken.” En ja hoor, die conclusie kan getrokken worden zonder één enkele ontmoeting.

De looks van een vrouw bepalen niet alleen hoe ze ontvangen wordt bij de rest, ze hebben ook invloed op hoe die rest zich voelt. Ik had een vriendin die er iedere dag uitzag alsof ze rechtstreeks van de catwalk op de Paris Fashion Week kwam. Iedere keer dat we elkaar gingen zien, deed ik dan ook alle moeite om mijn innerlijke Kate Moss te channelen. Dan was ik tevreden met mijn look, tot zij in mijn gezichtsveld verscheen en ik liefst zo snel mogelijk weer naar huis wilde. En wanneer een kennis 300 likes krijgt op een selfie, ben ik ervan overtuigd dat ik het meest onpopulaire mormel op aarde ben. Hell, ik héb niet eens 300 vrienden. In een tijdperk waar iemands sociale klasse afhankelijk is van het aantal volgers op Instagram, zijn dat drama’s.

Helaas gaat dat constante opboksen van meisjes onderling verder dan uiterlijk alleen. We vergelijken onszelf met anderen op alle vlakken. Liefdesleven, werk, studies,… Al denk ik wel dat we vooral nijdig zijn wanneer iemand succes boekt in een sector waarin wij óók succes willen. We zijn minder jaloers op de fancy nieuwe job van een vriendin als we zelf gelukkig zijn op professioneel vlak en we zijn enkel pissig om de hoge examenscores van anderen wanneer de onze onder de verwachtingen liggen. Zo zou ik bijvoorbeeld niet meteen groen zien van jaloezie wanneer een vrouw in mijn omgeving het tot olympisch kampioen hoogspringen zou schoppen. Ik zou zelfs trots zijn. Die positie ambieer ik namelijk zelf niet. Maar recent hoorde ik dat een meisje uit mijn studierichting dit jaar op de Boekenbeurs zal staan om haar schrijfsels te signeren en, hoewel ik snel daarna blij was dat mensen uit ons jaar het goed doen, moet ik toegeven dat dat niet mijn eerste reactie was. Neen, eerst deed ik wat research en trok ik mezelf op aan het feit dat er  “maar” enkele honderden exemplaren verkocht waren. Oke, dat kan ik ook. Denk ik. Misschien. Ooit.

Heeft die hele strijd voor gender equality ertoe geleid dat we altijd en overal de drang voelen onszelf te bewijzen? Ik denk van wel. De druk om mooi, lief, grappig, getalenteerd én slim te zijn is alleszins immens. Jaloers zijn op een andere vrouw is echter totaal nutteloos, maar wel menselijk. Ik vind dan ook we dat niet moeten proberen verbergen of verpakken in giftige kritiek, al is dat allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Soms helpt het om iemand anders als dom of lelijk af te schilderen om onszelf beter te voelen. Het doet nét dat ietsje minder pijn wanneer een ex na zijn relatie met jou samen is met een trol, dan met een topmodel. Ooit zag ik dat de love interest van mijn love interest in een facebookcomment “there” schreef als “their”. Ik voelde me meteen minder onzeker. It’s fine, she’s stupid.

Tricky wordt het wanneer die negatieve gevoelens de kop opsteken tegenover vrienden. Dat gebeurt volgens mij aanzienlijk vaker bij vrouwen dan bij mannen. Hoe lang kunnen vriendengroepjes van enkel mannen in harmonie samenleven zonder ambras? Doorgaans lang. Hoe lang kunnen vrouwen dat? …..Exact. Gelukkig hoeft een beetje jaloezie niet altijd tot ruzie te leiden. We moeten gewoon erkennen dat het er is. Het steekt soms wanneer een vriendin knapper is, of rijker, of slimmer. Dat is geen schande en het zou mooi zijn als we dat gewoon konden uiten. Zoals bijvoorbeeld wanneer een mede-single-vriendin opeens niet langer mede-single is. Typisch geval waarbij de ongeschreven regel zegt dat jij op dat moment net zo gelukkig moet zijn met dat nieuws als zij. Hahaha. Niet dus. Noteer: geen enkele, maar dan ook geen enkele vrouw die single is, is oprecht blij wanneer een vriendin zichzelf een liefje heeft gescoord. Iedereen die beweert van wel, liegt. Of misschien zijn ze blij voor die friend, maar zeker niet voor zichzelf. Er is natuurlijk sowieso dat knagende gevoel van “waarom zij en niet ik?”, maar meestal gaat het ‘m niet eens om het feit dat jij als single ontevreden bent met je eigen relatiestatus. Het is het besef dat de vriendschap hoe dan ook verandert nu zij “wij” zijn en jij nog altijd….jij. Dat de “alle mannen zijn varkens, jij en ik, samen sterk”-gesprekken die jullie samen hadden, vanaf nu vervangen worden door die gevreesde “de liefde komt wanneer je het niet verwacht, je zal wel zien, kijk maar naar mij”-zever. Geen mens die daarop zit te wachten.

Be that as it may, het kan geen kwaad een ander meisje af en toe een complimentje te geven in plaats van een nasty comment. Zo sprak ik dit jaar een wildvreemd grietje aan op haar flawless eyeliner en kreeg ik er niet alleen make-uptips, maar ook een goede vriendin bij. Akkoord, ik ben de eerste om in full bitch mode te schieten wanneer ik me onterecht behandeld voel, maar wanneer dat niet het geval is, moet je gewoon chillen. Uiteindelijk zitten we allemaal in hetzelfde schuitje en worstelen we allemaal met dezelfde onzekerheden. Laten we elkaar dus eerder als bondgenoten dan als concurrentie zien. Sisterhood and all that. Het is nergens voor nodig om onszelf en andere vrouwen gemeen te behandelen. Daar zijn mannen al voor.

Buh-bye,

G. X

5 gedachten over “Waarom doen vrouwen zo gemeen tegen elkaar?

  1. Nogal kort door de bocht, mannen worstelen hier ten eerste ook mee. Ik heb zelf nooit zo’n groepje vriendinnen gehad dus ik kan me niet inleven in de constante ruzies waar jij mee blijkt te strugglen, maar mannen zijn even divers in hun gedrag en problemen als vrouwen. Zo kunnen ze elkaar even zeer benijden om carrière, relatie, uiterlijk en wat niet. Het uit zich echter wel anders.
    Oh, en ze zijn er ook niet allemaal enkel op uit vrouwen te kwetsen, dat is een erg seksistische gedachte die je best uit je hoofd zet.

    Ten tweede, “Heeft die hele strijd voor gender equality ertoe geleid dat we altijd en overal de drang voelen onszelf te bewijzen? Ik denk van wel”, insinueert dat je niet helemaal snapt waar gender equality echt over gaat. Ik stel voor dat je er eens wat over leest.

    Als je echt ‘chill’ wilt wezen met je medevrouw, accepteer dan dat ménsen allemaal erg verschillend zijn en de termen man-vrouw in feite niet zozeer een innerlijk als uiterlijk verschil benoemen. Misschien helpt het om uit de ‘wij tegen zij’ mentaliteit te stappen. Je hoeft je aan niemand te bewijzen, ‘sister’.
    Doe je eigen ding en laat een ander zijn eigen ding doen, of beter, “live and let live”.

    Je tekst is duidelijk met goede bedoeling geschreven maar de boodschap dekt de lading niet echt, denk ik.

    Met vriendelijke groeten,

    een meisje dat er werkelijk niet zo om geeft wat haar vriend(inn)en al dan niet bereiken.

    1. Beste Margot,

      niet om onze befaamde schrijfster te verdedigen, maar ik denk dat je de clue niet hebt gevat.
      Al gaat het over dat we meer naar andere vrouwen kijken dan naar andere mannen ( komaan, geef toe… ) en we ons bijna non-stop vergelijken met iemand die het nét dat ietsje beter doet, kan je toch niet ontkennen dat de boodschap ; “Girls, stick together! ” is.

      Om je medeleven met onze lieve mannen te delen, zij zullen best ook wel deze gedachten hebben over elkaar… Maar uiten het inderdaad anders.
      Aangezien onze schrijfster dan ook een vrouw is, schrijft ze ook uit de ogen van een vrouw.

      Om jouw standpunt ook te verdedigen, veel jobs hebben nu hetzelfde salaris voor mannen als voor vrouwen. Maar we kunnen niet ontkennen dat voor sommige jobs eerder mannen zullen aangenomen worden en in sommige jobs eerder vrouwen.
      Het werkt in de twee richtingen.

      Ik vind het ook heel mooi dat je zegt : “Oh, en ze zijn er ook niet allemaal enkel op uit vrouwen te kwetsen, dat is een erg seksistische gedachte die je best uit je hoofd zet.”
      Daar heb je gelijk in.
      Maar veel vrouwen ervaren dat anders.
      Dat is wat ik bedoel met ” Girls, Stick together”-feeling.
      Al heb ik ook goeie en slechte ervaringen met mannen, deel ik met haar het typische sex and the city-gevoel.

      Verder.. met je opmerking : ” Ten tweede, “Heeft die hele strijd voor gender equality ertoe geleid dat we altijd en overal de drang voelen onszelf te bewijzen? Ik denk van wel”, insinueert dat je niet helemaal snapt waar gender equality echt over gaat. Ik stel voor dat je er eens wat over leest.” deel ik de schrijfster haar mening.
      Met de nadruk op gelijkheid tussen man en vrouw onderling.
      Niet persé professioneel gericht.
      Sta me toe…

      Ik heb nog steeds het gevoel ( jawel, zelfs in de 21ste eeuw ) dat veel ( niet alle ! ) mannen denken dat ze meer zijn.
      En geloof me vrij, veel vrouwen denken dat.
      Maar begrijp me niet verkeerd…
      Prachtig, dat jij die vrijgevochten, sterke vogel bent die dat gevoel niet heeft.
      Ik wou dat er meer vrouwen waren die dat gevoel hadden.

      Dus,
      hoewel ik heel veel van jouw standpunten begrijp, denk ik dat je even moet stilstaan bij de echte boodschap die deze jonge schrijfster geeft.

      Het is niet makkelijk om een succesvolle, gelukkige, zelfverzekerde, geliefde jongedame te zijn in de 21ste eeuw.
      En ik denk dat elke jonge vrouw met een beetje levens- slechte ervaring heeft daar mee akkoord zal gaan.

      Veel respectvolle, girl-power groeten!

    2. Hey Margot,

      Geweldig dat jij alleen omringd wordt door mensen die je allesbehalve benijden en dat je nooit mensen tegenkomt die onterecht een oordeel over je vellen.
      Ik wou dat ik datzelfde kon verkondigen, maar helaas.
      Zijn mannen en vrouwen even jaloers en giftig? Uiteraad heerst er bij mannen onderling dezelfde “concurrentie”. De alphaman met opgepompte armen die alle grieten weet te strikken, wordt ongetwijfeld door menig man bevonden als douchelord. Klein subtiel verschil tussen mannen en vrouwen? Ik heb nog nooit, maar dan nog nooit, een man horen vertellen dat hij onterecht publiekelijk uitgemaakt werd. Dat is voor mij dan ook de boodschap achter deze blogpost. Mannen zijn jaloers. Oké. Iedereen kent jaloezie. Ik, als eeuwig blunderende en frequent struikelende persoon, ben ook jaloers op zij die ten alle tijden elegant en feilloos overkomen. Dat is dan maar een voorbeeld van mijn jaloezie. Het verschil tussen mannen en vrouwen zit ‘m echter in de manier waarop die jaloezie zich uit. Vrouwen kunnen extreem giftig zijn. Sommige kunnen echt het zelfvertrouwen van een ander zwaar bekladden.
      Gender equality en al dat gedoe hierrond is naar mijn mening niet echt de kern van deze post. Ik kan er ook vrij weinig over kwijt aangezien ik mezelf eigenlijk voor de volle 100% gelijkgesteld voel aan zij die “van mars komen”. Ik heb nog nooit het gevoel gehad dat zij meer kansen of een superieure behandeling zouden krijgen of wat dan ook. Misschien verandert dit wel na inzage van de loonfiche van mijn mannelijke collega. Hoe dan ook … valt dit buiten het onderwerp van deze post.
      De “wij-tegen-zij” mentaliteit is eigen aan mensen wiens hart een klein beetje gekrompen is van bitterheid. Toegegeven… ik ken die mentaliteit ook nog vaag. Het is een kwestie van de juiste mensen,man of vrouw, tegen te komen. Dat is zowat de samenvatting.

      Groetjes!!

      Inez

  2. Hoewel het artikel niet echt voor mannen bestemd is heb ik het toch met veel belangstelling gelezen. Zoals gewoonlijk met veel bewondering voor je vlotte pen en ook voor de dosis zelfrelativering die eruit gevloeid is. Zo denk ik o.a. aan het boekenbeursmeisje en jouw eerste reactie op het feit dat ze toch “maar” 200 exemplaren verkocht had. Minder fijn vind ik dat je in je laatste zinnetje een sneer geeft naar de mannen, die je eigenlijk in vijf woorden helemaal onderuit haalt. Misschien is het zo helemaal niet bedoeld, maar net zoals bij vrouwen zijn er ook verschillende soorten mannen, maar deze analyse lees ik graag een volgende keer. Looking forward!

    1. Dankjewel voor je reactie, Jacques! Dat laatste zinnetje was alleszins niet meer dan een afsluiter die -net als de rest van mijn schrijfsels- met een gigantische knipoog moet genomen worden 🙂
      Ik heb het hier natuurlijk ook maar over een heel klein aspect van het gedrag dat ik in mijn eigen leefwereld observeerde. Uiteraard beantwoordt niet iedereen iedere minuut van de dag aan het type vrouw dat ik hier nu beschrijf en wordt alles in mijn artikels een beetje uitvergroot. Dat gezegd zijnde, is het niet meer of minder dan een opiniestuk en vind ik het fijn dat er reactie op komt van mensen met dezelfde, of met een totaal andere mening 😉

Geef een reactie