OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wat een avondje Broadway mij leerde over vriendschap

New York City, 2015. Op een snikhete septemberavond was ik klaar voor mijn eerste Broadwayervaring. Gewapend met front row ticket (go big or go home, am I right?) trok ik in m’n uppie naar het Gershwin Theatre voor ‘Wicked’. Over het verhaal wist ik belachelijk weinig en mijn keuze had ik enkel en alleen gemaakt omwille van de signature song: ‘Defying Gravity’. Naar mijn mening het allerallerallerbeste musicalnummer ooit. Dat live meemaken, was meer dan genoeg. Meer verwachtingen had ik niet.

Huilende Hells Angels

We zijn anderhalf jaar later en beweren dat die musical mijn leven een beetje heeft veranderd, zou overdreven melig zijn. Ik kan wel zeggen dat wat ik daar zag en hoorde zo’n gigantische indruk op mij heeft gemaakt dat, wanneer ik 125 ben en mijn eigen naam niet meer ken, die avond wellicht nog steeds in mijn geheugen gegrift zal staan.

Ja, Defying Gravity was buitenaards magisch – ik denk dat mijn hart eventjes stopte met kloppen- maar het is dit nummer, deze scène, dit moment, dat ervoor zorgde dat iedereen eventjes niet meer in dat overdreven dure theater in Manhattan zat, maar ergens zweefde tussen werelden van immens gemis en van intens, onbeschrijflijk geluk. Ik huilde als een klein kind, dat zal niemand verbazen, maar ook mensen die daar voor de derde keer zaten, gepensioneerden, mama’s, papa’s en zelfs een handvol leden van een motorbende deden geen enkele moeite om hun tranen te bedwingen. “You are now leaving Oz” hing er boven de uitgang. I beg to differ. Ik nam er alleszins een stukje van mee.

Ik had toen geen enkel idee dat dit nummer nóg meer aan betekenis zou winnen toen ik wat later één van de belangrijkste mensen in mijn leven kwijtraakte. Een vriendschap die mij dierbaarder was dan wat dan ook, poef, op enkele minuten voorbij. Het besef dat vrienden jou minder graag zien dan jij hen, dat de vriendschap voor hen minder betekent dan voor jou, dat steekt. Break-ups tussen vrienden worden zo enorm onderschat. Niemand komt langs met liters ijs om je hartje te helen en er komen geen bezorgde sms’jes. Nochtans snijdt ook die pijn als een mes door een blokje zachte boter.

Like a stream that meets a boulder

Vriendschap blijft niet altijd duren. Beloftes en plannen kunnen worden weggeveegd en soulmates kunnen vreemden worden. Vriendschap is niet altijd voor eeuwig, zelfs al zou je je rechterarm en beide oogballen afgeven om het tegendeel te bewijzen. Maar zoals Elphaba en Glinda me die avond toonden met behulp van het mooiste liedje over vriendschap dat ik ken: dat is oké. Wat je van iemand hebt geleerd, de herinneringen die je koestert, de impact die iemand op jouw leven heeft gehad (hoe klein of hoe groot dan ook)…dat is wél voor eeuwig. Because I knew you I have been changed for good. En da’s toch ook heel wat?

 

 

G.X

 

 

3 gedachten over “Wat een avondje Broadway mij leerde over vriendschap

Geef een reactie