You can't touch this

Zaterdagavond. Na een gezellig bezoekje aan vrienden ben ik te voet onderweg naar huis. Ik ben goed gezind want, hoewel het redelijk koud is, geniet ik best van zulke nachtelijke wandelingen. Ik loop vrolijk door de stad. Minding my own business. Van mijn goede humeur blijft helaas al snel niet veel meer over wanneer drie mannen mijn pad kruisen. Ze bekijken me van boven tot onder en beginnen naar me te roepen. Eentje heeft het over mijn borsten, zijn vriend eist dat ik met hen mee kom en de derde vindt dat ik eruit zie als een hoer. Er volgt nog wat woordenschat die ik niet eens wil neerschrijven. Totaal van de kaart ga ik zo snel mogelijk naar huis. Mijn eigenwaarde zit ongeveer tien meter onder de grond.

Enkele maanden geleden werd ik gevolgd. Opzettelijk was het eigenaardige type op dezelfde bus gestapt als ik. Hoewel het voertuig zo goed als leeg was, koos hij het stoeltje naast mij. Vervolgens was het overduidelijk zijn bedoeling om samen met mij af te stappen, waar dat dan ook mocht zijn. De buschauffeur had het gelukkig ook in de mot en raadde me aan te blijven zitten tot aan het einde van de rit. De vreemde figuur weigerde aanvankelijk de bus te verlaten zonder mij, maar werd eraf gezet. De chauffeur zette me een eindje verder af en vertelde me dat hij en zijn collega’s wekelijks getuige zijn van situaties als deze. Ik herhaal: op z’n minst wekelijks. Dat ik gedwongen word mijn reisweg aan te passen voor zo’n stuk onbenul, vind ik gewoonweg zum Kotzen.

Ik ben niet iemand die zich als vrouw snel benadeeld voelt in onze maatschappij. Ik kan best lachen met een “vrouwonvriendelijk” mopje en ik ben ervan overtuigd dat mannen door vrouwen óók geobjectiveerd worden. Wat ik niet kan verdragen, is dat ik door totaal onbekende lui zonder enige reden aan de imaginaire schandpaal word genageld. Wat geeft hen in godsnaam het recht?

Keer op keer vraag ik me af wat de bedoeling is van zulke praktijken. Ik kan alleen maar bedenken dat die figuren wanhopig het gevoel willen hebben dat ze eventjes over een klein beetje macht beschikken. Misschien zijn ze zelf redelijk onzeker en zoeken ze hun plekje binnen de samenleving? Misschien hebben ze het gevoel niet echt een identiteit te hebben en proberen ze zo die van anderen te ondermijnen? Misschien vervelen ze zich gewoon ontzettend, worden ze knettergek van iedere dag opnieuw doelloos door diezelfde straatjes te slenteren en doen ze alles om hun dagen wat op te leuken?

Het tragische is dat die mannen die woorden, die ze zo achteloos uitspuwden, twee straten verder alweer vergeten zijn. Terwijl ik wanneer ik thuis kom een stevig potje zit te huilen. Niet omdat ik me beledigd voel door de termen die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg – wat zo’n vortlap die het woord “vrouw” waarschijnlijk niet eens kan spellen van me denkt, laat me gelukkig nog redelijk koud. Nee, ik voel me slecht omdat zulk gedrag vandaag de dag bijna normaal lijkt geworden, omdat ik niet kan geloven dat iemand zo kan zijn en omdat ik me totaal machteloos voel. Graag was ik op hen afgestapt en had ik gevraagd wat in vredesnaam het probleem was, maar daarvoor was ik te hard van slag. Nog liever had ik terug willen roepen dat ze “zich mochten gaan aftrekken met een hand vol punaises” (niet mijn quote, helaas). Maar ik was met verstomming geslagen. Het liefst had ik hen nog allemaal een voenk op hun oog gegeven, maar als meisje dat nog nooit iemand geslagen heeft, was de kans dat ik zou zegevieren bijzonder klein. Dus deed ik niks en ben ik uiteindelijk vooral kwaad op mezelf. Ik voel me zwak, terwijl dat helemaal niet zou moeten. “We laten ons onze vrijheden niet ontnemen.” Ik hoor het ze graag zeggen, de wereldleiders, maar wanneer vriendinnen nauwelijks nog buiten durven komen, meisjes te horen krijgen dat ze “een armlengte afstand moeten houden” en ikzelf overweeg om me toch maar eens pepperspray aan te schaffen, vraag ik me af of het daar niet al lang te laat voor is.

Ook op vlak van fysiek contact lijken sommige mannen zichzelf zo begeerlijk te vinden dat wij als zwak, wanhopig meisje die kans toch niet aan ons voorbij kunnen laten gaan. Wie dat wel doet, is overdreven preuts. De zeldzame keren dat ik in Berlijn uitging, werd ik vreemd bekeken wanneer ik zei dat ik niet naar daar was gekomen om als sardienen in blik tegen één of andere mottige vent te staan schuren. “Jij bent hier, zonder gezelschap van een man? Dan wil je dat toch duidelijk wel?” What? En toen ik onlangs in de Qué Pasa was, probeerde een Nederlandse dude me de ganse avond…om het ranzig te zeggen…binnen te doen (te muilen, if you will. Al vind ik dat veruit het lelijkste woord van de afgelopen jaren. Ugh). Ik werd onpasselijk van het idee alleen al, maar keer op keer herhaalde hij dat dat toch allemaal geen probleem was, er was immers geen liefje in de buurt. Fuck, is het dan zo ondenkbaar dat ik dat zélf niet wil? Dat ik zélf die beslissing neem? Het lijkt misschien moeilijk te vatten, maar als ik bepoteld wilde worden door een hitsige Hollander, zat ik niet op vrijdagavond ‘Soldiers Of Love’ mee te brullen in een van de bekendste gay bars van ‘t stad. Just sayin’.

We moeten het maar niet zoeken, zeggen ze. We moeten niet te uitdagend gekleed gaan, we moeten veiligere wegen nemen en we moeten altijd in groep zijn. Laten we nu nog maar eens roepen, schreeuwen, in de gazetten drukken, op een t-shirt zetten of in de lucht schrijven dat niemand.dit.zoekt. Dit gebeurt niet omdat ik graag alleen ben. Dit gebeurt niet omdat ik te weinig kleren draag, of te veel. Dit gebeurt niet omdat ik vrij rond wil lopen in de stad waar ik woon. Als ik om drie uur ’s nachts alleen en poedelnaakt door de straten van Antwerpen wil huppelen en daarbij de Macarena wil dansen, dan zou dat moeten kunnen (al zijn er dan weer andere argumenten om dat niet te doen). Die droevige voorvallen gebeuren enkel en alleen omdat er mensen bestaan die niet in staat zijn om anderen in hun waarde te laten. Om voorbijgangers te laten passeren zonder de gefrustreerde rotzak uit te hangen. Om gewoon met hun poten van andermans lijf te blijven. En nee, ik weiger mij daaraan aan te passen. Vanaf het moment dat we dat doen, winnen zij. Dat gun ik die schurken echt niet.

 

82379-how-about-no-gif-Kurt-GLEE-N6Eq.gif

 

 

 

 

Geef een reactie